Z Instrukcji Episkopatu Polski w sprawie udzielania posługi
lektora i akolity świeckim mężczyznom

Na mocy sakramentu chrztu świętego wszyscy wierni uczestniczą w kapłańskim, prorockim i królewskim posłannictwie Chrystusa, który stale żyje i działa w Kościele mocą Ducha Świętego.
Otrzymują w tym sakramencie charakter sakramentalny,
"który konsekruje ich do uczestniczenia w chrześcijańskim kulcie religijnym", czyli "uzdalnia i włącza chrześcijan do służenia Bogu przez żywy udział w świętej liturgii Kościoła".
Zatem także wierni świeccy mogą wypełniać we wspólnocie przewidziane przez prawo urzędy i posługi.
Wśród nich szczególne miejsce zajmują posługa lektoratu i akolitatu.
Papież Paweł VI zalecił, aby do tych posług powoływano świeckich mężczyzn, żyjących w świecie, a nie tylko kandydatów do sakramentu święceń.
Kodeks prawa kanonicznego w kan. 230 § 1 postanawia:
"Mężczyźni świeccy, posiadający wiek i przymioty ustalone zarządzeniem Konferencji Episkopatu, mogą być na stałe przyjęci, przepisanym obrzędem liturgicznym, do posługi lektora i akolity, udzielenie jednak tych posług nie daje im prawa do utrzymania czy wynagrodzenia ze strony Kościoła".
O udzielaniu świeckim mężczyznom mówi II Polski Synod Plenarny.
Postanowił on,że "mężczyźni świeccy, którzy ukończyli przynajmniej dwadzieścia pięć lat, cieszą się dobrą opinią, posiadają odpowiednie przymioty i są przygotowani do swych zadań poprzez odpowiednią formację, mogą być przyjęci do posługi stałego akolity.
Akolita "usługuje przy ołtarzu oraz pomaga kapłanowi i diakonowi.
Przede wszystkim ma przygotowywać ołtarz i naczynia liturgiczne oraz w razie potrzeby rozdawać wiernym Eucharystię, której jest szafarzem nadzwyczajnym".
W przypadkach szczególnych może także wystawiać Najświętszy Sakrament do adoracji bez udzielania błogosławieństwa.
Główne zadanie szafarzy polega na regularnym zanoszeniu Najświętszego Sakramentu chorym.


Adam Pytlarz

Roman Brzeziński


Lech Sielicki

Mariusz Śliwiak


Mirosław Żabski


..::STRONA GŁÓWNA::..